Loading...

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1988: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜIΖΕΡIΑΣ ΚΑΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ



Το φυλλάδιο αυτό μοιράστηκε προπαραμονή και παραμονή της πορείας του πολυτεχνείου του 1988, σε 5000 αντίτυπα. Στις ομάδες που υπογράφουν αυτό το φυλλάδιο εκείνη την εποχή, κανείς δεν ήταν πάνω από 28 χρονών και ήταν μοιρασμένοι φοιτητές και εργάτες.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜIΖΕΡIΑΣ ΚΑΙ Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Δεκαπέντε χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί σήμερα την κατάρρευση των ίδιων της των μύθων, μύθοι μαζικής παραπλάνησης που καλλιεργήθηκαν, κυριαρχήθη­καν και επιβλήθηκαν από τις κυρίαρχες τάξεις σε βάρος των πραγ­ματικών αναγκών και συμφερόντων των καταπιεσμένων ("εθνική ομο­ψυχία", "συναδέλφωση λαού-στρατού", "το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση, ο λα­ός στην εξουσία", "συμμετοχή του λαού στα κέντρα των αποφάσεων").

Η πραγματικότητα που έντεχνα αποσιωπήθηκε αφορά την διαπιστω­μένη, γενική τάση της αναδιάρθρωσης της κυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου η οποία σε οικονομικό επίπεδο σημαίνει τη μετάβαση από μια λαϊκίστικη και οικογενειοκρατική οικονομία σε μια σύγχρονη οργανωμένη καπιταλιστική οικονομία αυξημένης αποδο­τικότητας ενώ πολιτικά εκφράζεται με τη σταδιακή αντικατάσταση απολυταρχικών μορφών της κρατικής κυριαρχίας από σχήματα πολι­τειακά που βασίζονται στην παγίωση των κλασσικών αστικοδημοκρατικών θεσμών (μετατόπιση του κέντρου εξουσίας από την στρατοκρατία στην πολιτική γραφειοκρατία: κοινοβουλευτισμός, πολυκομματισμός, νομιμοποίηση του ΚΚΕ, κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία) Η στρατηγική της αναδιάρθρωσης υπηρετήθηκε με συνέπεια και από το μικρομεσαίο τσίρκο της ΠΑΣΟΚικής σοσιαλδημοκρατίας.


Η πολιτική του ΠΑΣΟΚ ενώ αρχικά εκφράζεται με δέσμες παροχών απέναντι στους εργαζόμενους (αυξήσεις μισθών) και σε άλλα κοινωνικά στρώματα (αυξήσεις συντάξεων και επιδομάτων) στη συνέχεια ακόμα σαν απο­τέλεσμα των διαρθρωτικών ιδιομορφιών της ελληνικής οικονομίας στις οποίες ανταποκρίνεται λόγω της ταξικής του φύσης παίρνει τη μορφή μιας άμεσης επίθεσης στο λαϊκό εισόδημα και στις γενικές συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων.

Είναι φανερό ότι και με το φιλολαϊκό του προσωπείο και με το αντιλαϊκό του πρόσωπο δημιουργεί για μεν τους εργαζόμενους μια ψευδαισθησιακή ιδεολογία ευημερίας και μια πραγματικότητα επι­δείνωσης των γενικών όρων ζωής τους και για δε τους αστούς εξα­σφαλίζει νέα πλαίσια ασύδοτης εκμετάλλευσης (εντατικοποίηση της εργασίας, αύξηση παραγωγικότητας και μεγιστοποίηση των κερδών τους: 145% αύξηση το 1987).

Οι οικονομικές επιλογές που υπηρετούν τις αναπαραγωγικές και εκσυγχρονισμού ανάγκες της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας (όπως αυτές καθορίζονται γενικά από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, σε μια κρισιακή φάση-μετάβαση προς μια οργάνωση της παραγωγής βασι­σμένη στην προωθημένη τεχνολογία) συμπληρώνονται από μια διάθεση θεσμικού εκσυγχρονισμού του κράτους. Η εκσυγχρονιστική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, προωθημένη με γραφειοκρατικούς χειρισμούς κορυφής, ορί­ζεται γενικά από οριακές μεταρρυθμίσεις στην προοπτική του λεγό­μενου εκδημοκρατισμού οι οποίες όχι μόνο δεν θίγουν τις διαρθρω­μένες σχέσεις εξουσίας αλλά με τη διαλυτική οικειοποίηση ενός ι­στορικού λόγου κοινωνικής αμφισβήτησης επιδιώκουν την ευνουχιστική αφομοίωση προσώπων και ιδεών έτσι ώστε να παροχετευτεί ο εξεγερτικός αντίλογος σε ελεγχόμενα σχήματα ενσωματωμένης αντι­πολίτευσης (συνταγματική αναθεώρηση,νόμος-πλαίσιο για την παι­δεία, ΕΣΥ, τοπική αυτοδιοίκηση α'-β'-γ' βαθμού, υφυπουρνείο νέας γενιάς).

Στο σημείο αυτό εξαντλείται η "δημοκρατική" δυναμική του μικροαστικού πασοκικού επιστημονισμού και εκδηλώνεται εκρη­κτικά η επικίνδυνη αντιφατικότητα του. Μέσα από μια επίφαση δη­μοκρατικότητας και συμμετοχής προωθεί τη συναίνεση, την παθητικό­τητα και τον ουσιαστικό εκφασισμό της κοινωνίας (από τη Λαλιώτικη "κοινωνία των πολιτών" στους "αγανακτισμένους πολίτες" του 85 και τους "κυνηγούς εβαπορέ" του 86 μέχρι την καταπληκτική γελοιότητα της υποδοχής του Μεγάλου Αδελφού).

Έτσι η ρητορική της εξουσίας, σήμερα, διατυπώνοντας την μυθολογία του τύπου "το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία" βα­θαίνει και νομιμοποιεί πολλαπλούς διαχωρισμούς στο εσωτερικό της κοινωνίας. Σ'αυτό το πλαίσιο ιδιότυπων μορφών της κρατικοκαπιτα-λιστικής κυριαρχίας, η αριστερά, εγκαταλείποντας και την ελάχιστη σύνδεση της με το επαναστατικό και εργατικό κίνημα δραστηριοποι­είται για την εκπλήρωση ενός διπλού στόχου: αφενός μεθοδεύει την αναβάθμιση της συμμετοχής της στους αστικούς θεσμούς και αφετέ­ρου επιδιώκει την διατήρηση και αύξηση της ελεγκτικής επιρροής της στο προλεταριάτο. Έτσι μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η αρι­στερά τείνει να ταυτιστεί με τους θεσμούς της κυριαρχίας. Στην ίδια οθόνη προβάλλονται και οι διάφορες αριστερίατικες ομάδες που η διάσταση τους με το ρεφορμισμό της κοινοβουλευτικής αρι­στεράς διοχετεύεται σε μια κραυγαλέα επαναστατική ρητορική και σε μια πολιτική πράξη ουσιαστικά πυροσβεστικού χαρακτήρα σε σχέ­ση με την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων και των κοινωνικών κινημά­των.

Η "εποχή της μεταπολίτευσης", μοιάζει να φτάνει στο τέλος της. Η στρατηγική της αναδιάρθρωσης "πιάνει" τα όριά της με την Ευρω­παϊκή ενοποίηση του 92, ο επαρχιώτικος ρεφορμισμός του ΠΑΣΟΚ ο­λοκληρώνεται με την καθολική Αυριανοποίηση του λόγου του, η αρι­στερή αντιπολίτευση αναζητά δεξιόστροφες προγραμματικές συγκλή­σεις επιδιώκοντας κυβερνήσεις συνασπισμού.

Και το "σκάνδαλο Κοσκωτά" έρχεται να καταδείξει τη Ριζική α­ναξιοπιστία και το κατάφορο ψέμα της υπάρχουσας τάξης: εμπόριο ηρωίνης και όπλων, λαδώματα και εξανορές, ανταγωνισμοί φατριών και συνωμοσίες κοινωνικών και πολιτικών ηγετίσκων αποκαλύπτουν και ε­πιβεβαιώνουν τη γενικά σκανδαλώδη φύση αυτού του κόσμου που επι­φυλάσσει για τους καταπιεσμένους τη θέση του καταναλωτή προϊόντων βίας και αθλιότητας.

Είναι λοιπόν καθαρό ότι τι εκκωφαντικό τέλος αυτής της εποχής συνδυάζεται με την ανάγκη υπέρβασης του Πολυτεχνείου που αποτέ­λεσε το κύριο σύμβολο της πολιτικής μυθολογίας της μεταπολίτευ­σης αλλά σήμερα δεν δικαιώνεται (ως κοινωνική-πολιτική πρόταση) παρά μόνο στον κενό λόγο της κομματικής δημαγωγίας και στις ση­μερινές θεσμικές μεταρρυθμίσεις που προωθούνται από το ίδιο το σύστημα στην προοπτική της, εκσυγχρονιστικής αναπαραγωγής του.

Όταν τα μέλη της συντονιστικής επιτροπής του τότε Πολυτεχνείου προωθούν την κοινωνική τους καριέρα στο πλαίσιο των σύγχρονων θεσμικών πεδίων της εξουσίας του κράτους και του κεφαλαίου είναι προφανές ότι μόνο από την άποψη της ΕΞΕΓΕΡΤΙΚΗΣ/ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΗΣ του φύσης μπορεί σήμερα να γίνει δεκτός ο Νοέμβρης. Και ενώ η πολιτική κρίση εκφράζεται σε επίπεδο κομματικών μη­χανισμών και πολιτικής ηγεσίας για την κατανομή της εξουσίας που αυτό δεν εκφράζει τη λαϊκή βάση μια και ούτε αμφισβήτηση θεσμών υπάρχει αλλά ούτε και ταξική σύγκρουση από την άλλη οξύνονται καθημερινά οι αντιφάσεις του εκμεταλλευτικού συστήματος (ανεργία, λιτότητα, στεγαστικό πρόβλημα, αποξενωμένες κοινωνικές σχέσεις, νέ­φος και μόλυνση, νοθευμένα τρόφιμα, εργατικά "ατυχήματα", καταστολή απεργιών, πρέζα-μπάτσοι, φυλακές, εντατικοποίηση εμπορευματοποίηση, μισθωτή δουλεία) υποβιβάζοντας το βιοτικό επίπεδο των εργαζομέ­νων.

Η μιζέρια των εργασιακών σχέσεων που επιβάλλει η γραφειο­κρατία, η μιζέρια των κοινωνικών σχέσεων που επιβάλλει η "κοινω­νία" της ιδιώτευσης, του ατομικισμού, του θεάματος και της αφθο­νίας και τέλος η μιζέρια της σχολειοποίησης-ελεγχόμενης γνώσης-πειθαρχίας στα σύγχρονα εκπαιδευτικά κάτεργα και η άμεση σύνδε­ση της επιστήμης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου αναδεικνύει την υποκρισία των κομμάτων (απλή αναλογική και ορθολογικοποίηση του συστήματος εκμετάλλευσης).

Απέναντι σε αυτή τη κατάσταση όλοι οι καταπιεσμένοι πρέπει να αυτονομηθούν από τους κρατικούς και κομματικούς μηχανισμούς, να αυτοοργανωθούν και να παλέψουν δυναμικά για την επίλυση των οξυμένων προβλημάτων τους. Αυτό σημαίνει ότι η αντίσταση απένα­ντι στη ληστρική επίθεση του κεφαλαίου, την κρατική βία και ι­δεολογική τρομοκρατία που καταστέλλει κάθε αγώνα, περνάει μέσα από την υιοθέτηση δυναμικών μορφών πάλης που Θα χτυπούν και ξε­σκεπάζουν τα σύμβολα της θεσμισμένης εξουσίας και από τη προώ­θηση διαδικασιών και αντιθεσμών ώστε οι ίδιοι να καθορίζουν τους αγώνες τους, με τελικό σκοπό την ανατροπή αυτής της κοινω­νίας για την άμεση δημοκρατία και τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Όλοι στην πορεία για να διαδηλώσουμε άμεσα και δυ­ναμικά την αντίθεση μας σ'αυτό το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται σε βάρος μας.

Αναρχική Ομάδα Δραπετσώνας-Κερατσινίου,
Αναρχοκομμουνιστικός Πυρήνας Άνω Λιοσίων,
Αναρχική Ομάδα Αιγάλεω "Εκτροπή"